Van Overleven naar Leven

Van overleven naar leven: mijn persoonlijke reis naar psychosociaal beeldend therapeut

Een diploma dat veel meer betekent dan een opleiding

Na vier jaar studeren aan de Vrije Academie 't Pad mag ik mezelf eindelijk psychosociaal beeldend therapeut noemen. Dat voelt als een mijlpaal waar ik ontzettend trots op ben. Toch staat dit diploma voor mij voor veel meer dan het afronden van een opleiding.

De opleiding heeft mij gevormd als coach, therapeut én als mens. Ik heb afscheid genomen, gerouwd, mezelf opnieuw leren kennen en stap voor stap de weg teruggevonden naar het leven. Als ik nu terugkijk, zie ik niet alleen een opleiding, maar vooral een reis van overleven naar weer echt leven.

Juist die persoonlijke ervaringen maken dat ik vandaag met zoveel liefde en begrip mantelzorgers begeleid die zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt.

Mijn eerste jaar: leren én afscheid nemen

Toen ik aan de opleiding begon, leerde ik weer spelen. Met verf, klei, houtskool en andere materialen leerde ik gevoelens zichtbaar te maken zonder dat woorden altijd nodig waren. Dat is precies de kracht van beeldende therapie.

Maar het leven had andere plannen.

In datzelfde jaar overleed mijn moeder. Ze leed aan de ziekte dementie, uiteindelijk is een longontsteking haar fataal geworden.

Ik ben dankbaar dat ik haar laatste momenten van dichtbij heb mogen meemaken. De liefde tussen mijn ouders was zo voelbaar tot haar laatste adem. Dat beeld draag ik nog iedere dag met me mee.

Later dat jaar moesten we ook het huis van mijn ouders leeghalen. Tussen foto's, brieven en herinneringen kwam niet alleen hun leven voorbij, maar ook mijn eigen jeugd. Er werd gelachen, gehuild en herinnerd. Het voelde als opnieuw afscheid nemen, maar ook als een liefdevol eerbetoon aan alles wat is geweest.

Toen ik ook mijn vader verloor

Aan het begin van het tweede jaar overleed onverwacht ook mijn vader.

Na jaren waarin dementie en Parkinson langzaam hun invloed hadden, kwam zijn afscheid toch sneller dan verwacht. Ook hem mocht ik begeleiden tijdens zijn laatste levensfase, met een laatste blik en traan is hij naar mijn moeder gegaan.

We waren een hecht gezin. We zagen elkaar meerdere keren per week en waren altijd betrokken bij elkaars leven. Het gemis was dan ook groot.

Juist de gewone momenten mis ik nog het meest. Even naast en tegen mijn vader aan op de bank zitten, samen televisie kijken of elkaar een knuffel geven. Soms zijn het juist de kleinste herinneringen die het meest waardevol blijken te zijn.

Herstellen na jaren van mantelzorg

Het derde jaar stond volledig in het teken van herstel.

Jarenlange mantelzorg had diepe sporen achtergelaten. Mijn lichaam was uitgeput. Ik had voortdurend pijn en lopen ging steeds moeilijker. Achteraf besef ik hoeveel ik van mezelf had gevraagd in de jaren dat ik intensieve mantelzorg gaf.

De rollator van mijn vader gaf mij letterlijk weer steun. Dankzij die rollator kon ik iedere dag nog met de hond wandelen en voorzichtig blijven bewegen en boodschappen doen.

In dezelfde periode besloten mijn zus en ik een blijvende herinnering aan onze ouders te creëren. We schonken een bankje en twee bomen aan het Bomenmuseum in Doorn. Daar vinden we nog altijd rust. Het is een plek waar herinneringen, natuur en liefde samenkomen.

Langzaam vond ik mezelf terug

In het vierde jaar gebeurde er iets bijzonders.

Voor het eerst voelde ik dat ik niet meer alleen aan het overleven was. Er ontstond weer ruimte om vooruit te kijken.

Ik vond goede begeleiding bij het afvallen en verloor inmiddels ruim 35 kilo. Mijn lichaam werd sterker. De rollator verdween uit beeld. Ik kon weer wandelen, fietsen en genieten van het buiten zijn.

Ook maakte ik een droom waar die al jarenlang in mijn hart zat. Ik kocht een huis in Frankrijk. Iedere keer als ik daar aan het werk ben, voelt het alsof ik niet alleen een huis opknap, maar ook een nieuw hoofdstuk van mijn eigen leven vormgeef.

Langzaam kwam de zon weer tevoorschijn. Niet alleen buiten, maar ook vanbinnen.

Hoe beeldende therapie mijn eigen proces zichtbaar maakte

In het laatste jaar van de opleiding werkte ik aan een groot procesdoek waarin mijn persoonlijke ontwikkeling zichtbaar werd.

Als ik er nu naar kijk, zie ik mijn hele reis terug. In het begin overheersen krachtige kleuren. Later worden de tinten zachter en lichter.

Zonder dat ik het bewust deed, vertelde mijn werk precies wat er in mij veranderde.

Ik ben milder voor mezelf geworden. Ik leerde dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist ruimte geeft om te groeien. Ik kijk weer naar de wereld als een volwassene met de nieuwsgierigheid en verwondering van een spelend kind.

Dat is ook wat ik tegenwoordig zie bij cliënten. Door beeldend te werken tijdens de sessies wordt er zichtbaar gemaakt wat soms moeilijk onder woorden te brengen is.

De boom als symbool voor veerkracht

Gedurende de vier jaren was de boom een rode draad, elk jaar tekende ik wel een aantal bomen.

Voor mij symboliseren ze kracht, vertrouwen en stevig geworteld blijven, ook wanneer het leven stormachtig is. Wanneer ik behoefte heb aan rust, zoek ik nog altijd graag een grote beuk of eik op. Even leunen. Even ademhalen.

Zodoende was het voor mij geen verrassing dat ik voor mijn eind afstudeer opdracht een boom maakte van keramiek.

In de boom zit een meisje dat nog probeert te overleven. Op de schommel zit hetzelfde meisje dat weer durft te spelen, dromen en genieten.

Daarom kreeg mijn eindwerk de titel Van overleven naar leven.

Die titel vertelt niet alleen het verhaal van mijn kunstwerk, maar ook mijn eigen levensverhaal van de afgelopen vier jaar.

Waarom ik mantelzorgers begeleid

Door mijn eigen ervaringen weet ik hoe ingrijpend mantelzorg kan zijn.

Je bent voortdurend bezig met de ander. Ondertussen schuif je je eigen gevoelens, grenzen en behoeften steeds verder naar de achtergrond. Vaak merk je pas hoe zwaar het is geweest wanneer alle zorg wegvalt.

Juist daarom begeleid ik tegenwoordig mantelzorgers, mensen die willen herstellen van een intensieve periode, die worstelen met rouwverwerking, of die weer willen ontdekken wie ze zelf zijn naast alle zorgtaken.

Ik weet hoe het voelt om jezelf onderweg kwijt te raken.

En ik weet ook dat het mogelijk is om jezelf stap voor stap weer terug te vinden.

Voel je welkom

Herken je jezelf in mijn verhaal? Misschien zorg je al jaren voor iemand die je lief is, of draag je verdriet met je mee na het verlies van een dierbare.

Je hoeft die weg niet alleen te bewandelen.

Voel je welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Samen kijken we hoe jij weer wat meer rust, balans en ruimte kunt vinden. Want ook jouw verhaal verdient aandacht.

Dit blog wordt ook aangepast gepubliceerd op de website van Blogzinnig, waar ik ook blogs voor schrijf.